Helsingeur

De Leonbergse hond mag dan officieel te boek staan als Duits ras, er bestaat daaraan zo langzamerhand gerede twijfel. Er zijn namelijk nogal wat rassen op het Eurazische continent die sterk op elkaar lijken: de Kaukasische herder, de Turkse Karabash, de Joegoslavische Sar Planinac, de Portugese cao da Serra da Estrela. De een wat dogachtiger in zijn ontwikkeling,de ander wat meerherder. Het meest waarschijnlijk is de veronderstelling, dat de gemeenschappelijke voorouder ergens in Tibet woonde. Deze Tibetaanse oerdog (de mastiff of een nazaat ervan) is vervolgens uitgewaaierd over het Eurazische continent. Bergketens ~en daardoor weinig verkeer tussen de landen~ zorgden vooreen gescheiden ontwikkeling. Die leidde op haar beurt tot verschillende rassen.

Aannemelijk is het, dat de Leonbergse wethouder Essig in 1846 het ras eigenlijk heeft teruggefokt. Met als basis hoogstwaarschijnlijk een Alpenhond,die dan weer zijn wortels in Tibet en omstreken vond. Het fokmateriaal van Essig (Landseer, Sint Bernard en Pyrenese Berghond) kan namelijk naar de stellige overtuiging van menig erfelijkheidsdeskundige nooit hebben geleid tot een Leonberger. In ieder geval niet binnen de luttele jaren die Essig ervoor nodig had! Steun is daarvoor te vinden in Leon E. Whitne. Na de dood van Essig in diens kennel geen enkele hond werd aangetroffen, die voor de fokkerij geschikt was. Strebel spreekt in zijn Die deutschen Hunde (1905) van Leonhardiner. Een benaming die Essig overigens ook vaak hanteerde. We zullen het nooit zeker weten, want veel materiaal zoals schilderijen van ver vóór 1846 met Leonbergers (of Alpenhonden?) erop en dagboeken van de prinsen van Metternich zijn verloren gegaan in de diverse oorlogen.

Bronvermelding: Ton Muller, "Het houden van een Leonberger"



Geschiedenis der Leonbergers
De Leonbergse hond mag dan officieel te boek staan als Duits ras, er bestaat daaraan zo langzamerhand gerede twijfel. Er zijn namelijk nogal wat rassen op het Eurazische continent die sterk op elkaar lijken: de Kaukasische herder, de Turkse Karabash, de Joegoslavische Sar Planinac, de Portugese cao da Serra da Estrela. De een wat dogachtiger in zijn ontwikkeling,de ander wat meerherder. Het meest waarschijnlijk is de veronderstelling, dat de gemeenschappelijke voorouder ergens in Tibet woonde. Deze Tibetaanse oerdog (de mastiff of een nazaat ervan) is vervolgens uitgewaaierd over het Eurazische continent. Bergketens ~en daardoor weinig verkeer tussen de landen~ zorgden vooreen gescheiden ontwikkeling. Die leidde op haar beurt tot verschillende rassen. Aannemelijk is het, dat de Leonbergse wethouder Essig in 1846 het ras eigenlijk heeft teruggefokt. Met als basis hoogstwaarschijnlijk een Alpenhond,die dan weer zijn wortels in Tibet en omstreken vond. Het fokmateriaal van Essig (Landseer, Sint Bernard en Pyrenese Berghond) kan namelijk naar de stellige overtuiging van menig erfelijkheidsdeskundige nooit hebben geleid tot een Leonberger. In ieder geval niet binnen de luttele jaren die Essig ervoor nodig had! Steun is daarvoor te vinden in Leon E. Whitne. Na de dood van Essig in diens kennel geen enkele hond werd aangetroffen, die voor de fokkerij geschikt was. Strebel spreekt in zijn Die deutschen Hunde (1905) van Leonhardiner. Een benaming die Essig overigens ook vaak hanteerde. We zullen het nooit zeker weten, want veel materiaal zoals schilderijen van ver vóór 1846 met Leonbergers (of Alpenhonden?) erop en dagboeken van de prinsen van Metternich zijn verloren gegaan in de diverse oorlogen. Bronvermelding: Ton Muller, "Het houden van een Leonberger"